Anneler günü

Derler ya, ana öleceğine baba ölsün (Allah gecinden versin), sebep olarakta yavruları olan bir yuvayı anneler bir arada tutar, babalar ise hem vurdum duymaz hem de kızdımı hiç umursamaz olur. Bunu tabi yaşayan görüyor, annem 13 yaşındayken vefat etti, daha tam ana nedir, özlemi nedir yeni yeni anlamaya başladığım dönemde. İşte yukarıdaki söz gibi aynı dertler bir bir başa geldi maalesef. İlk zamanlar yokluğu bir özlemden ibaretken aradan geçen 12 yılda çığ gibi büyüyen bir hasrete dönüştü. Baba başka evlilik dertlerinde, bizlerden ruhen ırak oldu bundan sonra. Aile fertleri bir arada hareket etmezse sudan çıkmış bir balık gibi oluyor. Baba ise bu birlikteliği ne kadar istesede sağlayamıyor. Tüm gözler hep onu arıyor. İnsan ne kadar büyüsede onun yanında 3 yaşındaki bir çocuk gibi davranası geliyormuş meğer. Kısacası doyamadım anneme, koklayamadım doya doya. Sizlerde babanıza saygınızı yinede eksik etmeyin ama annenizi hiç el üstünden düşürmeyin. Her derdi ile ilgilenin. Yoksa o yanınızda artık olmadığında bunu neden yapmadığınızı ömrünüz boyunca sorarsınız kendinize. Tekrar tüm annelerimizin anneler günü hayırlı olsun.